Voor later zijn beelden die iets vertellen zonder woorden. Beelden die je iets doen voelen. Dat is toch de bedoeling…

Ik maak die beelden samen met de mens op de foto’s, door de kleine maar echte connecties te zoeken en te maken. Ik geloof dat dat nodig is om de echte mens te zien.

De generatie van onze grootouders is zó kostbaar, zo fragiel. Hun verhalen wil ik vastleggen om ze te bewaren, voor later.

Verhalen over hun leven, hun dorp, hun oorlogsjaren, hun liefde, hun werk, hoe simpel het toen was, of juist niet?

Alleen maar oprechte aandacht en liefde voor de mensen die onze funderingen zijn en nog zoveel meer te vertellen hebben.

Zonder haast, maar kalm en rustig en vooral minder gejaagd, zoals vroeger.